Poëzieroute Geraardsbergen
site "de Muur" met gedichten van Willie Verhegghe.





Locatie 1: "Renners Sterven niet."

Vormgeving: MaRf
- twee plexi-borden in zwart-wit op de gevel van het toeristisch infokantoor op de markt
- afmetingen 2 maal 1m50 x 2m85
- foto van Studio Schrever

Renners Sterven niet
-in memoriam Remi Van Vreckom-

Renners sterven niet,
ze verdwijnen alleen maar uit het zicht
eens zij de laatste finish hebben overschreden
en de snelheid van het leven
hen met stijve spieren achterlaat.

Want koersen blijven ze,
ook al vallen hart en wielen stil,
zij gaan in duizend hoofden door
met duwen en nooit doodgaan,
hun zweet geeft blijvend glans
aan het asfalt.

Weet dat
wanneer de aarde hen dan toch
met tegenzin bedekt,
hun naam voor altijd
als een echo tussen bergen
zal weerklinken.




Locatie 2: "Kasseien."

Vormgeving: MaRf
- arduinen reuze-kassei op de Vesten ter hoogte van restaurant 'De Grill'
- afmetingen 1m x 90 cm x 90 cm, de stenen blok weegt bijna 3 ton

Kasseien

Kaalkoppen van steen, met stomheid geslagen,
in de aarde geduwd als kleine doden,
een koude glans als grijnslach om hun bult
die met zijn getuite mond de renners tart.

Elke kassei een schok, een steen
op de maag, een naald in dij en kuit.
Renners vloeken, spuwen vlokken schuim
en tuimelen dan als patrijzen met hoofd
en hersens op de hobbelige helleweg.
Die als een omgevallen klaagmuur zucht.

Hun kop staat scheef, beven doen ze
als staat de dood vóór hen.
Tanden knarsen, breken tot gruis
dat zich als wit poeder met het bloed
der huiverende helden mengt.

Kasseien : bloedloze keizers van terreur
en harde stenen stilte.




Locatie 3: "Supporters."

Vormgeving: MaRf
- bronzen sculptuur van MaRf op de zijberm van het eerste gedeelte van de Muur
- de bronzen beelden werden gemaakt volgens het procédé van de verloren was.

Supporters

Trouwe honden met de poten
keurig naast mekaar, de tongen moe geblaft
uit kop en mond, het haar rechtop
of onder dwaze petten weggeduwd.

Zo staan ze in de bochten, weggezakt
in het eigen ongeduldig wachtend lijf,
het oog peilend naar de glans van wielen
in de feestelijke voorjaarszon.

Hun lippen laten rennersnamen rollen,
kreten zijn het soms, uit een wildernis
van onmacht en ontgoocheling.
Want als hun idool heeft opgegeven

staan zij als wezen in de Vlaamse wind.
En wenen om wat voorbij en leegte is.
Ik, ik ben een trouwe hond.




Locatie 4: "Eddy Merckx."

Vormgeving: MaRf
- plaat in cortenstaal, de tekst werd met laserstralen uitgebrand, bevindt zich in de laatste bocht van de Muur.
- Deze stalen plaat zal mettertijd bedekt worden met een beschermende laag oxiden (de patinalaag). Dit materiaal heeft een veel langere levensduur dan gewoon metaal.
- afmetingen 2m x 1m

Eddy Merckx
(Winnaar 1969 en 1975)

Alle duivels los, denkt Merckx
en hij dankt de wielergoden
voor de kracht die uit zijn lijf
en benen spat. Vlaanderen buigt
zijn bomen voor dit mateloos geweld,
de kerken krimpen in hun torens,
duiven vallen van het dak
en met mateloze roze stomheid
hangen tongen uit de open monden.

De kannibaal verscheurt het rennersvlees
dat hem op de Kwaremont wordt geserveerd :
elke helling maakt hem tot Gulliver
in een landschap dat uit Lilliput
naar Vlaanderen is afgezakt.
Zelfs de Muur baart een muis
onder de terreur van zijn kuiten,
de mensen zien niet wat ze zien :
een nieuwe god, een bliksem op twee wielen.




Locatie 5: "De Flandriens."

Vormgeving: MaRf
- plexibord op de zijgevel van taverne 't Hemelrijck
- afmetingen 2m x 1,5m
- handschrift van Willie Verhegghe, op de achtergrond een foto van Briek Schotte tijdens zijn beklimming van de Muur in de Ronde van Vlaanderen van 1952

De Flandriens
- voor Briek Schotte -

Vanachter Leuvense stoven kwamen ze,
met forse kop en pezige benen,
ze hadden poten aan hun lijf
en trokken er harder dan anderen
mee aan het stuur.
Ze stuurden ansichtkaarten naar huis
met groetjes uit het verre Frankrijk
en wisten niet, nooit van opgeven.
Ze brachten geld mee om een koe
of een café op het dorpsplein te kopen.
Of ze werden velomaker
en vertelden met glanzende ogen
over de Tourmalet en de Peyresourde.
Ze verschenen heel trots op sportavonden
en pinkten er al eens 'n traan weg.
Soms zag je ze nog eens
op begrafenissen of op televisie.
Ze waren niet van deze tijd, de flandriens,
ze moeten nu bijna allemaal
in de wielerhemel koersen.




Locatie 6: "De Muur van Geraardsbergen."

- inox-bord, de tekst werd met laserstralen uitgebrand, naast de ingang van taverne 't Hemelrijck
- werd aangebracht tijdens de inhuldiging van de vernieuwde Muur in maart 2004

De Muur van Geraardsbergen

Rilling en razernij door het peloton :
de Muur van Geraardsbergen staat
als een pantsercolonne van kasseien
te wachten en lacht zijn stenen bloot.

Benen breken in een helse kramp,
hoofd en adem haperen bij zoveel vertoon
van hoog en steil en bijna niet te temmen.
De Muur slaat zijn porfieren klauwen uit,
maait als een oorlog jonge mannen weg.

En houdt dan plots op muur te zijn :
wanneer de strijd bergop gestreden is
en de laatste man zijn lijf behoedzaam
tot zijn oude vormen heeft teruggebracht,
huilt de helling om voorbij verdriet.

Fluweel over de stad die haar torens telt
en de renners afgeranseld naar de finish jaagt.




Locatie 7: "VROUWENRONDE,RONDE VROUWEN."

- emailbord, plastische vormgeving door Liliane Vertessen, op de zijgevel van het kasteel op de Oudenberg.

VROUWENRONDE,RONDE VROUWEN

De hellingen van Kwaremont en Koppenberg,
de bolle grijns van de kasseien,de waterhoofden
der knotwilgen : ze zullen graag hun rondingen herzien
nu vrouwen met tot topsport geknede kontjes
sierlijk over Vlaamse wegen glijden.

O fietsend afrodisiacum voor de man :
de supporters zullen er hun petje voor afnemen
en smachtend in de grasberm achterovervallen ,
er verworden tot kobolden van dolle drift.
Meer zelfs : hun vrouwen zullen bij zoveel overmacht
met echtscheiding dreigen en bij al te hoge nood
gewoon hun koffers pakken,koelere minnaars tegemoet.

En de Muur : hij zal al dit mooie vlees gewillig
op zijn scherpe flanken dulden en in de kapel
zal De Lieve Vrouw stralen als nooit voorheen en
krachtig in de anders zo devoot gevouwen handen klappen.

Aan de eindmeet zal een Miss-ter staan,
met getuite lippen,wild met de bloemen zwaaiend,
laveloos likkend aan het zout op de wangen
van de weldadig leeggereden winnares.




Oef boven en afsluiten in stijl!."