"In deze zwijgende ruimte rondom" volgende

Het spreekt mij aan dat beeld
dat zwijgen bij wijze van spreken
dat smeken: raak mij nu aan
leg mij de handen op.


Gebaren in kragen en mouwen gedoken
en wenkbogen brons en broos,
de lach in bochten gewrongen
de weemoed in warmere plooien verzonken
en ongenoegen dat zich in kronkels troost.


Geen balsem die de pijn verblijdt
slechts onthoofde tegenvoeters
met een pluimenhoed getooid en halsoverkop
ondersteboven in het zand geplant.


Het vloeibaar vermoeden tot brons gestold,
een versteende groet, een bevroren lentebries,
de eenzaamheid in een blauwe droom gehuld.
Scherven die zich nestelen en woorden
in schroom verdrongen en binnenin
een eindloze zin.



11 februarie 2000
Marcel van Maele


Het gedicht 'In deze zwijgende ruimte rondom'
bij het beeld van Marf 'De geur van eenzaamheid'
werd geschreven in de winter 1999-2000.

  "In deze zwijgende ruimte rondom" volgende