"Gestold in roem"

Gedicht bij de bronzen sculptuur van MaRf "Gestold in je roem" brede draagkracht, opgebouwde drift van uitgestrekte vlerken voor het klieven door luchten van een overladen eer, de komst afwachten van het loflied, als een gift van opgeklopte tongen in de mond die de versteende wortels van jouw lenden in hun aanbidding willen schenden wie zingt jouw roem als je de zeeën kiest wie laat het schip van het verleden zinken? wie houdt het vast, het topmoment van trots? wie meet de schaduw van een naakte rots? want ook jouw oren suizen van de heimwee naar tederheid, naar warme streling van de huid, de eenvoud van de alledaagse dingen die woordeloos zijn uitgebuit je strekt jouw armen uit, ik vang jou niet je drukt je uit in de gebroken schreeuw gedrenkt in bloed, gestold in roem, een meeuw gestrand in een gebroken schuit. erik lauwers

"Gestold in roem"