vorige "Gevangen in stijve kleren." volgende
Gevangen in stijve kleren.
Gedicht bij de bronzen sculptuur van MaRf


of een poging tot opstand en verzet

Onze huid in een keurslijf gekist,
onze kop door een korset gekraakt :
zo hinken,strompelen,manken we
door de dikke deuren van het leven,
gevangen in de kerker van ons lijf
waaruit zweet en bloed
en nog veel meer
dat hier niet moet genoemd.

(En dan te bedenken dat we
als vogels in de lucht
vissen in het water
mollen in de grond
vrij kunnen zijn.)

Maar steeds weer die muur
van regels en wetten,
van paus tot politiek het klootjesvolk
dat ons met kruis en kapitaal bestuurt.
Laten we opstaan en front vormen
tegen al wat vrijheid nekt,
laten we de paleizen en tempels
met bommen bestoken.
En rechtop sterven als soldaten
in een oorlog die geld en geweld
én schone schijn
voor eeuwig vernietigt.

willie verhegghe mei 2005


vorige "Gevangen in stijve kleren." volgende
" width="20" height="20">