|
"Samen zwijgen." | |
 |
Samen zwijgen. Gedicht bij de bronzen sculptuur van MaRf of met verstomming geslagen Denkt de vrouw : ik praat slechts met mezelf zodat ik en die andere in mij voor de buitenwereld samen zwijgen. Hier is geen touw, laat staan een stem aan vast te knopen. Of hoe zwijgen spreken wordt en omgekeerd. Zij keert in zichzelf terug,de vrouw, houdt de adem van haar borsten in die fier staan klein te zijn en wachten op de honger van de man. De opgedirkte,opgefokte man die dwaas denkt groot te zijn en als een man in een reus zichzelf tot naamloos figurant herleidt. En lijdt omdat hij in de vrouw zijn trots verliest en zoveel schoonheid niet of niet genoeg begrijpt. Zij,zij is en blijft te mooi. Om waar te zijn. Zij opent deuren op haar vuur, biedt hem haar hitte aan. Tot hij vervelt,verschroeit,vergaat. willie verhegghe mei 2005 |
|
"Samen zwijgen." | |