vorige "Eendagskoningin."
"Je geeft de uren vleugels"
volgende
















Gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf "Eendagskoningin."


EENDAGSKONINGIN


Hol gezicht van ochtend
reikt haar linkerhand, leidt mij
in de schaduw van haar overkant
ik, word onderdaan.

Schilder op het broos palet
van nooit gekuste heuvels
tot vleermuizen de erkers verlaten
zij, gebroken, mij de rug toekeert.

Op ieder kruispunt zwerven
de kleuren van haar rijk, dat
ik nog wilde proeven in de kloof
van haar monnikskleed.

Vol gezicht van avond
lost ontdaan haar linkerhand
in de verloren schaduw
van mijn ééndagskoningin.


Luc C. Martens
Oktober - 2006



Gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf "Je geeft de uren vleugels."


Ik zuig de aarde


Ik zuig de aarde
drink dauw van ochtendbomen
wrijf mij warm met de kristallen
van jouw zachte bladeren

een vroege merel pikt goudgeel
de mantel, waarop de sleutel
van je gepeulde vrucht
rood en blauw is afgedrukt

in je holtes, proef ik blind
de verloren honing, toespijs
van de nacht, mijn koude tong
zal nooit jouw lippen zien

de aarde zuigt mij leeg,
verdort mijn vermoeid skelet,
ik krimp, ik word versteend,
de aarde geeft de uren vleugels.


Luc C. Martens
Oktober - 2006

vorige "Eendagskoningin."
"Je geeft de uren vleugels"
volgende