"Eendagskoningin." "Je geeft de uren vleugels"

Gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf "Eendagskoningin." EENDAGSKONINGIN Hol gezicht van ochtend reikt haar linkerhand, leidt mij in de schaduw van haar overkant ik, word onderdaan. Schilder op het broos palet van nooit gekuste heuvels tot vleermuizen de erkers verlaten zij, gebroken, mij de rug toekeert. Op ieder kruispunt zwerven de kleuren van haar rijk, dat ik nog wilde proeven in de kloof van haar monnikskleed. Vol gezicht van avond lost ontdaan haar linkerhand in de verloren schaduw van mijn ééndagskoningin. Luc C. Martens Oktober - 2006 Gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf "Je geeft de uren vleugels." Ik zuig de aarde Ik zuig de aarde drink dauw van ochtendbomen wrijf mij warm met de kristallen van jouw zachte bladeren een vroege merel pikt goudgeel de mantel, waarop de sleutel van je gepeulde vrucht rood en blauw is afgedrukt in je holtes, proef ik blind de verloren honing, toespijs van de nacht, mijn koude tong zal nooit jouw lippen zien de aarde zuigt mij leeg, verdort mijn vermoeid skelet, ik krimp, ik word versteend, de aarde geeft de uren vleugels. Luc C. Martens Oktober - 2006

"Eendagskoningin." "Je geeft de uren vleugels"