vorige "Röntgenachtige schoonheid. I & II." volgende
WAT ZICH BLOOT GEEFT
Gedicht bij de bronzen sculpturen van MaRf.


het is angstwekkend hoe zij ontdaan
van het onbesuisde, hun kwetsbaarheid
harnassen, zich spiegelen aan elkaar

het is opmerkelijk hoe zij het ravijn
van de tijd, het mysterie van de gaten
bewaken, in gespletenheid bijna totaal

het is schrijnend hoe zij vastgeroest
in innerlijk conflict, de onvolledigheid
van hun zelf ontkennen

niets wijst erop dat ze ooit geliefden waren
hoelang nog houden ze de leugen gemaskerd?


Yerna Van Den Driessche

vorige "Röntgenachtige schoonheid. I & II." volgende