"Na een lucide moment"

Het lichaam plooit zich naar een rust die uit de roes der overwinning is gegroeid, zon plant zich met bruine tinten in de huid, het ogenblik is tijdloos, tikt met de klok de jacht der dagen weg. En geeuwt. Zo zou het altijd moeten zijn: de geest die zich aan lijf en leden overgeeft, het bloed dat zich niet langer haast maar als een slak zijn sporen uitzet op een pad van moegelopen hazen. Rust is heilig en hemels het moment dat door de hersenen tot rust is ingedijkt. Willie Verhegghe

"Na een lucide moment"